Taylanddan corona gunlukleri 18 mart

Adadaki ikinci ayim bugun bitti. 18 subatti donusum. Ruhuma cok iyi geldigini ve sezonun da henuz baslamadigini goz onune alarak ucagimi 15 mart a erteledim. Eglence deniz medotasyonla gecti bir ay. inner walk yaptim 4 gun ve dusuncelerin insani nasil ele gecirdigini farkettim. Perdelerime resimler cizdim, suluboyaya basladim. Sonra karakeleme gectim. Muzik yaptim dans ettim. 15 marta yaklasirken bu adayi cok sevdigimi ve hala kalmak istedigimi hissettim. Bu arada corona ile ilgili haberler artmaya basladi. Adada her milletten insani icine ceken bir dusunce trafigi. Bircok insan gibi guldum gectim. Cunku facebook veya whatsapp a bakmadikca gunes deniz eglence yemek icmek insanlar hersey devam ediyordu. Bu adada yasadigim ozgurluk hissini baska hic bir yerde yasamadim. Kimse kimsenin isi yasi medeni durumu egitimi gibi bilgileri oncelikli tutmuyor. Herkes terlik sort ve motorlariyla ayni. Ayiran bolen bisey yok. 

İspanya ve italyada sokaga cikma yasaklari basladi. Bir cok avrupa ulkesinde sinirlar kapatildi. Derken adada bir telas. Gitmek mi donmek mi.. donersek karantinaya alinma ihtimali buyuk. Yolculuk yaparsak virus kapna ihtimali cok. Bir doktor arkadasim seyahat etme oldugun yerde kal dedi. Oburu su an gelebiliyosan gel yoksa zorlasacak dedi. Kimi, donersen en cok endise.ettigin annen babanla gorusemezsin karantinada.kalmalisin dedi. Komsularimla ( isvec ve ispanya) hep akil alisverisi yaptik. Tanrim dedim bir isaret gonder. 15 marttaki ucagim edildi. Aslinda baska bir saate alindi. Dedim bu iste. İade talebinde bulundum. Su an 18 mart. 15 inde turkiye yerine malezyaya giderek vize yeniledim. Malezya havaalanda iptal edilen ucaklari ve bombos binayi gorunce yanlis karar verdigimi anladim. Tanrinin sinyallerini isimize geldigi gibi algiliyoruz sanirim. Zen beach deki davullarla gunesi ugurlama durduruldu. Adadan cok giden oldu. Kalan da var. Kendi kararlarimin arkasinda duramadigimi farkettim. Arkadaslarla yaptigimiz toplantida koronaya nerde yakalanmayi tercih edersiniz dedim. Herkese bulasacak. Kacmak mumkun degil. Geldiginde nerde olalim? Turkiyede.olmak istedigimi biliyordum. Bunlari konusurken sadece benmerkezli dusundum. Kendi korkularimda kaldim. Ne anamin ne babamin bana ihtiyaclari olabileceklerini dusunmedim. Ne de olsa onlara yaklasamayacaktim. Ama icimdeki ses gitmem gerektigini biliyodu. Dinlememeyi tercih ettim. 

Bugun 18 mart. Her gun almak zorunda oldugum ilacimi bulmak icin karsi adaya gectim. Buldum da. Ada feribotlari durdurulabilir. Grup danslari yoga parti vs yasaklandi. Eglence adamiz yavas yavas endise adasina donusuyor. Birine akil.sormak istiyorum. Kimse ama kimse gidisati on goremiyor. Ya tek basima ya da buradaki arkadaslarimla alicam kararlari. En sevdigim ve yillarca koleksiyonumda tuttugum the beach, 28 gun ve 28 hafta filmlerinin icindeyim. Herkes gibi. Ölmekten korkmuyorum. Sevdiklerimin bana ihtiyaclari oldugunda yaninda olamamaktan korkuyorum. Bir de beynimden. Pismanliktan guclu bir korku var mi?