Zamansizlik var burada. Her gun ayni. Hem ayni hem degil aslinda. Cabasizlik. Bir yere yetismeye calismadan. Sadece yasamak var. İster bir gun ister on gun. Yasamak.
küçüklüğümden beri hep kendi yerimi açmak istemişimdir. belki bir kafe, bi pansiyon.. değişik insanlar tanımak, farklı hayatları bilmek öğrenmek, paylaşmak ve tüm bu renklerin içinde kendi rengimi bulmak..
22 Mart 2020 Pazar
koh pha-ngan 9 subat
Koh phanganda tum doga yasam fiskiriyo. Sabaha karsi sular akiyo bitkilerden. Orkidelerin kökleri disarda. Nem o kadar cok ki. Monoi cicegi kupkuru gorunen yapraksiz bi agactan fiskiriyo. Diger dallarin uclari islak plazenta gibi hazir her an yeni cicek acmaya. Sabahlari tum doga sarki soyluyo. Horozlar geckolar kuslar bocekler hersey. Bagira bagira. Adadaki yuzbin motorun da her sabah aksamki nemden frenleri otuyo viyak viyak. Sonra sukunet. En azindan sri thanu boyle.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
1 yorum:
Ne kadar güzel anlatmışsın, sindire sindire okuyorum ve devamını beklıyorum... Gerilim, sıkıntı, çaresizlik, karar verme zorluğu... Öyle iyi anlıyorum ki seni, ama orada, yasıtlarınla, sevdiğin ortamda, açık havada ve mutlu olduğunu bilmek harıka Bi duygu. Zaten mutlu olabilme sanatı değilim mi yaşamanın bır yerde amacı... Yerimizde çok mutluyuz. Herşeyi sevgiyle kabullendik.. Zaten yapacak bişey yok, sağımızı solumuzu doldurmadık bile, kendiliğinden oluşuyor herşey
Her kitabın, yemeğin, yazının sonu olmuyor mu.. Belki de bizler için böyle bir sey.
Ama, sizlerden uzak olmak, inan hiç koymuyor. Kendinizi yönetecek yeteneğinizin olduğunu çok iyi biliyorum ve size güveniyorum. O nedenle de huzurluyum. Mutlu olduğumuzu bilmek bizi çooook mutlu ediyor. Harika arkadaşlar biriktırmişsınız ne güzel... Arayıo, ihtıyaç soruyorlar harıka... Şimdilik, kordona günlerinden bu kadar. Yine yazışırız... İfadelerin çoook tatlı
Yorum Gönder