bizler -insan- aslında hayvanların en zalimi, en kanunsuzu en şerefsiziyiz. tüm doğanın kendi ölçüleri içinde bir kanunu bir -delikanlılık kitabı- varken, insanın o sınırı yok. sınırlarımız çizilmemiş, gidebildiğimizce esniyoruz. kural yok, kanun yok, prensip yok..
tırnaklarımızı kesiyoruz, kıllarımızı alıyoruz, parfümler döküyoruz üstümüze.. daha bir -insan- görünelim diye. hayvanı andıran neyimiz varsa tek derdimiz onu gizlemek. işin ironik tarafı ise, biz -vahşi- ilkel tarafımızdan sıyrılmaya ve -insan- olmaya çalıştıkça daha da vahşileşiyoruz. doğada hiç bir hayvanın olmadığı kadar..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder