Koh Phangan 2026

Acı bir dönemin sonunda, yaralarımız derin izler bırakarak kapanmaya başladığında, Mayıs ayında vedalaştıgımız adamızda geldik. Nick ve Pui nin düğünleri, bir süredir bitmeyen gecenin sonundaki şafak gibiydi. ufak ufak, kısa kısa açılmaya başladı gözlerim. Tanıklık ettiğimiz umut, sevgi, coşku ve yeni başlangıç bana kabul etmem gerektiğini bir kez daha hatırlattı. Herkes sırasını yaşıyordu. Herkesin bir zamanı vardı güneşin altında parladığı ve bizim bu hayata geliş ve gidiş ile ilgili bir seçim hakkımız pek de yoktu. Anla. Kabul et. 

9 ay yoga yapmadım. Yapmayı düşünmedim bile. Zor dönemde, olanı değiştirmeye çalışmaktan, nasıl değiştirebileceğimizi düşünmekten başka birşey düşünemedik hiç birimiz. 

Şu an bunları yazdığım yer adada en sevdiğim mekanlardan biri  Yoga seansından çıktım. Öğretmen olarak değil öğrenci olarak. Neredeyse her gün bir başka öğretmenin dersine giriyorum. Her bir seans başka bir yerime dokunuyor tek tek açıyor beni yeniden. Bolca gözyaşı çıkıyor içimden. bolca korku, endişe, güvensizlik, dehşet, yas, üzüntü çıkıyor. Hepsine izin veriyorum kaçmadan ve bastırmadan. Hepsini görüyorum, hepsine kendilerini göstermeleri için alan veriyorum. İyi hissetmek değil artık amacım. İyinin de kötünün de sürekli azgın bir nehir gibi aktığını farketmek. .

Hazırlanıyorum. Besleniyorum. Deneyimlerimi dönüştürüyorum. Öğrendiğim malzemelerle harika yemekler hazırlıyorum. Yeni bir kanal geliyor. Yoga önyargılarını kırmak için. Kendimiz sandığımız şeyleri aralayıp aslımızla tanışmak için. Kendimizi affetmek için. Hayatı basitleştirmek ve de zenginleştirmek için. Farkındalığı arttırmak için. Hepimizin bir olduğunu elimden geldiği kadar gösterebilmek için. Beni ve tabii ki de bizi seviyorum ❤️